viernes, 17 de febrero de 2012
A PRAIA DOS AFOGADOS. Domingo Villar
Un home aparece morto na Praia de Panxón, todo parece un simple afogamento dun mariñeiro, despois un suicidio, pero hai varios sinais que din que non foi así, todo apunta a que foi un asasinato. A partires deste fieto comeza o relato dunha complicada investigación.
Esta obra de Domingo Villar non só nos fala desa investigación policial senón que tamén nos narra varias relacións e sucesos que nos poden ocorrer a nós mesmos hoxe en dia: o amor vese reflexado por exemplo na figura do protagonista( Leo Caldas) que segue namorado da súa exmoza; a relación entre país e fillos tamén está presente na obra pola pouca comunicación que ten Leo co seu pai, xa que a súa nai morreu. A vinganza é un tema tratado tamén neste libro coa morte de Rebeca Neira, que é vingada polo seu propio fillo Diego Neira.
Preséntase tamén o traballo do mar como moi perigoso e arriscado,así como a vida dos policías que,como neste caso, ademais de arriscada é difícil, pois a investigación do asasinato da moitas voltas e teñen que traballar moito para dar co asasino.
Leo Caldas, na miña opinión preséntase como un home traballador que pensa nos demais, un pouco triste ou afectado por todas as cousas que lle ocorren e tímido e desconfiado nalgúns casos, como no comportamento co seu pai, co cal parece non ter moita confianza , aínda que se ve que os dous se queren moito e desexan ter una boa relación. O protagonista tampouco fai por levarse moi ben co seu compañeiro de traballo(Rafa Estévez), que parece ser incompatible con el.
A historia contada é entretida se che gustan o libros de misterio xa que a investigación dá moitas voltas e ás veces non todo é o que parece.
Toda esta investigación mestúrase coa vida de moitas persoas como policías, veciños, familiares e outros personaxes que tamen teñen moita historia que contar.
O libro gustoume porque mantente expectante ata o final e é bastante entretido e fácil de ler.
Tamara Sabín
A POMBA E O DEGOLADO. Fina Casalderrey
A obra conta a historia dun neno adolescente chamado André, unha historia chea de drama e intriga.
No instituto, André sofre un forte acoso por parte de dous matóns, e por se fora pouco, logo están os problemas da casa: a súa nai non ten tempo para el, a súa irmá é unha “adolescente problemática”, o seu pai ten problemas de drogas…
Todo isto fai que André pase gran parte do tempo vivindo co seu avó, co que disfruta coidando os seus paxaros e chateando cunha amiga de Internet chamada “Pomba”.
Grazas a Pomba e á estancia na casa do seu avó, André vai madurando e aprendendo a facerlles fronte ós problemas familiares e ós matóns do instituto, á vez que vai coñecendo mellor á súa amiga cibernética.
Esta historia está contada desde o punto de vista de André, e iso fai que en moitos momentos poidamos poñernos a través do protagonista nas angustiosas situacións que el vive, o que na miña opinión converte este libro nunha interesantísima lectura ademais dunha gran reflexión persoal
Javier Arantón Martínez Nº 2 3ºA
INCREIBLE SONIDO DE TUBA. Frei Betto
El mundo, lleno de dolor e injusticia, muestra todo su esplendor en esta obra del autor Frei Betto, escritor brasileño que nos narra el relato de Nemo, un joven que vive malamente en una favela de Brasil. Su vida se derrumba en un suspiro al ver con sus propios ojos como las autoridades destruyen su casa, y con ella, el mundo que hasta entonces había conocido. Tras buscar a su padre, desaparecido tras la destrucción de la chavola , y haber estado injustamente en prisión, aprenderá a sobrevivir gracias a la ayuda de sus compañeros, descubrirá la verdad sobre el mundo que lo rodea y que durante tantos años había desconocido.Esta obra nos enseña que, con ayuda y un poco de esperanza, se puede seguir adelante.
En mi opinión, este relato nos ayuda a darnos cuenta de las verdaderas dificultades que pasa la gente en países poco desarroyados como Brasil, donde la diferencia entre ricos y pobres cada vez es mayor. Gracias Frei Betto, porque gracias a ti, al igual que Nemo, hemos descubierto la verdadera cara oculta de la realidad.
Carlos Ortiz Alves 3ºA
En mi opinión, este relato nos ayuda a darnos cuenta de las verdaderas dificultades que pasa la gente en países poco desarroyados como Brasil, donde la diferencia entre ricos y pobres cada vez es mayor. Gracias Frei Betto, porque gracias a ti, al igual que Nemo, hemos descubierto la verdadera cara oculta de la realidad.
Carlos Ortiz Alves 3ºA
martes, 31 de enero de 2012
El diario de Miguel
El diario de Miguel es una novela tan breve como intensa y emotiva. En sus páginas se revive el proceso de conversión del niño pastor que fue Miguel Hernández al entrañable "poeta del pueblo" cuyos versos siguen hoy tan vivos como en el momento en que los escribió. El testimonio va desde el deseo apasionadamente expresado durante su infancia a sus padres y amigos en su pueblo natal, hasta la absoluta consagración en la Residencia de Estudiantes del talento que convirtió en versos bellos todo lo que sentía.
Paralelamente a esta historia se mencionan anécdotas insólitas de otros personajes tan reales como Miguel, son los nuevos creadores artísticos de lo que se dio en llamar la Edad de Plata (hombres del 98 como A. Machado, del 14 como R. Gómez de la Serna o J. R. Jiménez o del 27 como Lorca, Alberti, V. Aleixandre entre otros). Todos calaron profundamente en el ánimo del protagonista quien disfrutó y se enriqueció de su convivencia sintiéndose como uno más entre personalidades tan célebres.
Trágicamente la guerra civil truncó la trayectoria vital de estos intelectuales que se afanaron en la búsqueda del equilibrio entre lo español y lo universal actuando como núcleo de recepción de las vanguardias internacionales.
jueves, 26 de enero de 2012
La piel de la memoria
“La Piel de la Memoria” es una novela que nos introduce en la situación de unos niños africanos que son vendidos como esclavos para trabajar en una plantación de cacao a cambio de un sueldo que nunca reciben, y de cómo uno de ellos, Kalil Mtube, lucha por escapar y recobrar su libertad.
Pero tras burlar la seguridad de los campos donde lo tenían esclavizado, su situación se vuelve más desesperante, ya que en su intento de volver a Malí (su país de origen), es detenido por las autoridades por indocumentación y, posteriormente, capturado por unos bandidos.
Durante toda la obra se aprecia una gran determinación por parte de Kalil para conseguir su objetivo de volver a Malí, ya que éste no se detiene ante lo que parece imposible a pesar de las condiciones infrahumanas a las que está sometido y de su temprana edad. A su vez, con el paso de los días, Kalil irá madurando y experimentando nuevos sentimientos, tales como odio, rencor y miedo, pero también amor y alegría.
En mi opinión, es una lectura muy emotiva a la vez que interesante y, sobre todo, reflexiva, ya que al estar narrada desde el punto de vista de Kalil nos invita a vivir todas las situaciones por las que el protagonista pasa.
miércoles, 11 de enero de 2012
EL CAZADOR DE ESTRELLAS
El cazador de estrellas es una historia de superación. El joven Bachir consigue afrontar con esfuerzo y esperanza la recuperación de una enfermedad que lo tiene postrado en la cama varios meses. La actitud y las palabras del sabio Jamida le servirán de ejemplo para creer de nuevo en sí mismo y luchar contra el dolor que lo paraliza.
Durante su convalecencia nos sumerge en la vida cotidiana de un campamento de refugiados saharauis. Es un relato para la reflexión: la pobreza de bienes materiales se sustituye allí por la riqueza emocional. La importancia de la amistad aun con diferencia de edad, la prolongada reunión en familia al anochecer, el respeto a la sabiduría de los más viejos, la generosidad y el deseo de compartir, son los valores impresos en esta historia que nos enriquece ayudándonos a comprender sentimientos e inquietudes de una cultura diferente a la nuestra.
martes, 20 de diciembre de 2011
Reseña de Los armarios negros
Ficha bibliográfica
Título: Los armarios negros
Autor: Joan Manuel Gisbert
Editorial: Alfaguara Año: 2011
Autor: Joan Manuel Gisbert
Editorial: Alfaguara Año: 2011
El libro Los armarios negros es una obra narrativa de temática de misterio y terror. Nos cuenta una historia plagada de antiguos secretos, personajes misteriosos, orígenes ocultos... ambientada en un entorno tétrico y tenebroso, todo esto es signo de que es una gran novela de misterio.
Introduce en el presente de manera tan asombrosa rituales esotéricos, aunque más bien mentales, que de verdad parece posible llevar a la locura a una persona con el solo uso de unos armarios.
A mí personalmente me causó un desasosiego interno que no conseguí acallar hasta que no desvelé el esperado, aunque también predecible, final.
Como conclusión, confío en que todo aquel que llegue a leer esto, se interese por ese género tan increíble como lo es el de misterio, mostrado de manera tan impactante y en cierto modo verosímil en esta magnífica obra.
Introduce en el presente de manera tan asombrosa rituales esotéricos, aunque más bien mentales, que de verdad parece posible llevar a la locura a una persona con el solo uso de unos armarios.
A mí personalmente me causó un desasosiego interno que no conseguí acallar hasta que no desvelé el esperado, aunque también predecible, final.
Como conclusión, confío en que todo aquel que llegue a leer esto, se interese por ese género tan increíble como lo es el de misterio, mostrado de manera tan impactante y en cierto modo verosímil en esta magnífica obra.
miércoles, 14 de diciembre de 2011
Cantiga de amor
Pola noite véxoa na branca lúa
fermosa, iso, sen dúbida
e morro por ela !
Pola mañá véxoa na clara auga
pura, limpa e iluminada
e morro por ela !
Pola noite véxoa no teito do mundo
e só desexo ser sempre dela
e morrer por ela !
En todo o día non penso mais
que en estar sempre con ela
e morrer por ela !
Ismael Dopico Ares
fermosa, iso, sen dúbida
e morro por ela !
Pola mañá véxoa na clara auga
pura, limpa e iluminada
e morro por ela !
Pola noite véxoa no teito do mundo
e só desexo ser sempre dela
e morrer por ela !
En todo o día non penso mais
que en estar sempre con ela
e morrer por ela !
Ismael Dopico Ares
lunes, 12 de diciembre de 2011
OLLOS DE AUGA . Domingo Villar
Dende o meu punto de vista é unlibro entretido e moi fácil de ler .
A historia comeza con moitos cabos soltos que o autor, pouco a pouco e con moito atino, vai unindo.
Penso que Domingo Villar logrou dar unha visión moi real do traballo policial e tamén da cidade de Vigo.
Gustoume moito o papel do protagonista, LeoCaldas, que se deixa guiar polo seu instinto aínda que ás veces non lle resulte acertado . Na miña opinión, o personaxe de Rafael Estévez é o máis divertido; ademais, creo que a súa visión dos galegos é bastante real , en especial cando comenta o costume que teñen de responder unha pregunta con outra . O que menos me gustou foi a maneira de morrer o saxofonista , pareceume moi cruel . Chamoume moito a atención que os capítulos non veñen numerados senón que comezan cunha entrada do diccionario da RAE dunha palabra mencionada nese capítulo .
Recomendo a todos a lectura do libro, pois é moi orixinal e divertida.
Miguel Pol Gómez
A historia comeza con moitos cabos soltos que o autor, pouco a pouco e con moito atino, vai unindo.
Penso que Domingo Villar logrou dar unha visión moi real do traballo policial e tamén da cidade de Vigo.
Gustoume moito o papel do protagonista, LeoCaldas, que se deixa guiar polo seu instinto aínda que ás veces non lle resulte acertado . Na miña opinión, o personaxe de Rafael Estévez é o máis divertido; ademais, creo que a súa visión dos galegos é bastante real , en especial cando comenta o costume que teñen de responder unha pregunta con outra . O que menos me gustou foi a maneira de morrer o saxofonista , pareceume moi cruel . Chamoume moito a atención que os capítulos non veñen numerados senón que comezan cunha entrada do diccionario da RAE dunha palabra mencionada nese capítulo .
Recomendo a todos a lectura do libro, pois é moi orixinal e divertida.
Miguel Pol Gómez
CANTIGA DE AMIGO
Árbores do verde prado
meu corazón pídevos
devolvedeme ao meu amigo
que non deu regresado
Ondas do mar salgado
meu corazón pídevos
devolvédeme ao meu amado
que non deu regresado
Meu corazón pídevos
despois de moito lamento
conectádelle a blackberry
que non deu regresado
Meu corazón pídevos
cheo de dor e desgusto
que conteste xa á mensaxe
que non deu regresado
Alba Rey
meu corazón pídevos
devolvedeme ao meu amigo
que non deu regresado
Ondas do mar salgado
meu corazón pídevos
devolvédeme ao meu amado
que non deu regresado
Meu corazón pídevos
despois de moito lamento
conectádelle a blackberry
que non deu regresado
Meu corazón pídevos
cheo de dor e desgusto
que conteste xa á mensaxe
que non deu regresado
Alba Rey
A PRAIA DOS AFOGADOS. Domingo Villar
No libro “A praia dos afogados” relátase a investigación dun asasinato. Un home aparece morto nunha praia de Panxón. Aínda que todo apuntaba a que fora un suicidio, pouco a pouco foron dando co asasino. Pero neste libro no só se relata unha investigación policial; outros temas representativos poden ser:A relación dun fillo co pai sempre é un pouco máis difícil que coa nai , e aínda máis se esta última falta. No libro pódese apreciar como hai un distanciamento entre Leo Caldas e o seu pai; case non hai comunicación entre eles, aínda que ambos están desexando unirse máis. Normalmente na actualidade iso tamén é así, a nai encubre máis os seus fillos e intenta sempre unir á familia e, aínda que o pai tamén o pretenda ,non é o mesmo.
O acto de vinganza: un home é capaz de todo hoxe en día só por vingarse de alguén, por iso hai tanto maltrato e tantos asasinatos, sobre todo a mulleres. Isto pódese ver no libro coa morte de Rebeca Neira, e o vingador, o seu fillo Diego Neira (aínda que neste caso o fillo só pretende asustar, non matar). Por outra banda, temos tamén un exemplo de persoas que queren ter sempre o control e poder sobre os demais, é o caso de Marcos Valverde.
Os perigos do traballo do mar: bater contra as pedras, ser arrastrado polas olas, morrer afogado... Moitas persoas non o aprecian porque non saben como é ese mundo, pero as que teñen familiares vivindo diso sempre teñen que estar preocupados e rezando para que non lles pase nada. A vida do mar é dura e a xente debería entendelo e valoralo, pois nunca sabes o que pode pasar.
Aínda que non menos importante, a relación de Leo Caldas con Rafa Estévez tamén nos fai pensar nas relacións laborais, que non sempre son fáciles.
Dende o meu punto de vista o libro é interesante e mantén a intriga do lector ata o final. Trátanse diversos temas e todos son actuais, o que facilita a súa comprensión. Aínda que houbo una parte, cando todas as testemuñas do naufraxio contaban o mesmo, que se me fixo máis aburrida e repetitiva, en xeral gustoume bastante.
domingo, 11 de diciembre de 2011
Tania Pico 2ºESO
viernes, 9 de diciembre de 2011
Cantiga de amigo
Frechazo de madrugada,
durmimos xuntos de sol a sol,cólgome da túa mirada,
meu amigo, sen ti non son.
non podo parar de amarte,
meu amigo, sen ti non son.
que sen ti non son tan belas,
meu amigo, sen ti non son.
O móbil non deu o ton,
pero non deixei de intentalo,quero estar ó teu lado,
meu amigo, sen ti non son.
viernes, 2 de diciembre de 2011
miércoles, 30 de noviembre de 2011
Reseña Los Hijos del Trueno - Ana Queipo Martínez
Al principio la lectura es ligeramente difícil puesto que se mezclan muchos nombres de personas y hay una gran cantidad de cambios de escena y situación. Sin embargo, después de las primeras 30, quizás 40, páginas se vuelve una lectura muy fácil y dinámica. Engancha casi desde el principio y tanto el vocabulario como la construcción de las oraciones son sencillas de entender. La verdad es que me gustó mucho en varios aspectos. Uno es el hecho de lo exagerado e irreal de toda la trama, así como la caricaturización de los personajes que son muy carismáticos y con una gran personalidad. Otro son los valores que ( en mi opinión ) defiende. Defiende que la inteligencia puede ser percibida de muy distintos modos, y si puede ser percibida de tantas maneras diferentes es porque, efectivamente, hay muchos tipos de inteligencia. De hecho el argumento del libro es ese, un grupo de alumnos expulsados de sus respectivos colegios porque eran considerados allí como raros, apestados o inútiles. Al entrar en este nuevo centro y ser reenviados por turnos a otros distintos para hacer una especie de sustituciones descubren que a pesar de no destacar en sus antigüos institutos, en otros, eran brillantes. Me gusta también la energía positiva y de superación que transmite el libro, y la manera de desarrollar el concurso en el que participan. El modo de escribir sobre los alumnos y sus cualidades me recuerda ligeramente al modo en que se habla de los superhéroes. Mi personaje favorito es Valentín Primicia, aunque la verdad no encuentro ningún motivo en concreto. Me parece muy importante lo que transmite ya que una gran cantidad de gente piensa que la inteligencia solo consiste en tener buenas calificaciones o una nota alta en un examen de CI, lo cual me molesta mucho. Así que sin duda recomiendo la lectura de este libro, que además me parece ameno y divertido.
domingo, 27 de noviembre de 2011
A PRAIA DOS AFOGADOS
O CLUB DA CALCETA

Para quen se sinta comprometido e reflexivo sobre a condición feminina, María Reimóndez preséntanos as vivencias de seis mulleres nun espazo tradicionalmente feminino, un club de calceta.
Sería interesante coñecer a túa visión sobre estas experiencias e se compartes, ou non, a perspectiva da autora.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)









